Eerste test Harley-Davidson Sprint 440: “It’s a Harley, Jim, but not as we know it”

Dolly Parton zei ooit dat het haar gigantisch veel geld gekost had om er zo goedkoop uit te zien. Gelukkig voor Dolly en haar fans slaagde ze in haar opzet. Laten we voor de fun die stelling eens omkeren: kun je met weinig geld iets kopen wat er best duur uitziet?

Het brengt ons naadloos bij de 2027 Harley-Davidson Sprint 440. Daar valt wel wat over te vertellen. Hij is inderdaad verrassend goedkoop. Maar er is meer. Zo komt de nieuwste uit Milwaukee … niet echt uit Milwaukee en het is ook allesbehalve een doorsnee Harley. Echter, wat is dat dan precies, de doorsnee Harley? Er is bijvoorbeeld al een hemelsbreed verschil tussen een CVO Street Glide en een Sportster S. In dat opzicht is de komst van een betaalbare, lichte en toegankelijke Harley eerder een uitbreiding van het gamma dan een verrassende zet. Al sluit het een het ander niet uit…

Back to the sixties

Een brokje geschiedenis is in dit geval interessant, want Harley-Davidson hád in de jaren zestig en zeventig al een Sprint in zijn rangen. Zijn 350cc-monocilinder werd gebouwd in samenwerking met Aermacchi. Het was niet de meest raszuivere Harley dus, maar wel een leuk ding. En, spoiler alert, dat is deze nieuwe Sprint óók. Hij zíét er niet alleen uit als een Harley, maar hij voldoet ook aan andere eisen om als een H.-D. aanvaard te worden. Daarvoor moet ie ook klinken als een Harley en vooral… rijden als een Harley. Nu, we kunnen hier nog wel een tijdje over doorgaan, maar dat zal niks veranderen aan het feit dat de aanvaarding er uiteindelijk niet in de eerste plaats moet komen bij de bestaande achterban, maar vooral ook bij nieuwkomers die de motor op prijs stellen voor zijn merknaam én zijn kwaliteiten. Om dat laatste na te gaan, zakte Onze Man af naar Barcelona.

A2

De testrit begon, zoals nagenoeg elke Harleytest, met een maat voor niks. Weinig of geen Harley’s blijven immers klinken zoals ze dat doen bij een druk op de startknop in de showroom. Pour la petite histoire: ooit reden we met een standaard Harley door de VS en een truckchauffeur stopte naast ons aan de verkeerslichten om te vragen wat er fout was met onze motor. Om maar te zeggen, er zijn meer fans van paardensteak in een manege dan Harley’s met een standaarduitlaat. Niet erg, zo konden we ons meteen richten op het rijden. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid, want dit is geen update van een bestaand model, maar een volledig nieuwe motor in een voor het merk nieuwe klasse. Een lucht-oliegekoelde mono met 27 pk en 38 Nm valt ruimschoots binnen de A2-limieten.

Meer?

Hadden ze bij H.-D. en de partners van het Indische Hero MotoCorp niet iets méér uit die mono kunnen puren? Ongetwijfeld wel, maar die stelling geldt ook voor zowat elk Harleymotorblok. Het gaat bij de Amerikanen nooit om topvermogen, wel om karakter. En dat zit dus ook in deze bescheiden mono. Het ding heeft verrassend genoeg een groot Harleygehalte. Omwille van de lichte trillingen die je voelt, de respons die vooral op koppel gericht is en niet op de pk’s en de vlotte gasreactie. Dit blok is gewoon erg leuk om mee te rijden. Sterk genoeg op secundaire wegen en met een zesde versnelling die écht als overdrive mag beschouwd worden rijd je vlot aan de maximaal toegelaten snelheid op de autoweg. De meest bruikbare zone zit tussen de 3.500 en 5.500 opm. Maar de mono pikt al mooi op vanaf iets onder de grens van de 2.000 toeren. Dat betekent dat je in de meeste gevallen een keuze hebt tussen twee of drie versnellingen. Da’s goed voor een blok met deze cc’s. In een ideale wereld had het nog iets langer mogen doorlopen. Maar als op deze H.-D. net zoals op zo goed als alle andere een andere demper of uitlaat gemonteerd wordt, komt er zeker wat adempotentieel dat in deze configuratie door de Euro 5+-normen beperkt wordt. Zoiets voel je meer op een motor met 27 pk dan op een motor met 127 pk…

Stuurfiets

Het blok hangt in een goed uitgekiend rijwielgedeelte. De zithouding is vrij ontspannen, al hadden de voetsteunen wat ons betreft nog iets verder naar voor gemogen. Dat zou een iets meer ontspannen kniehoek bieden.

Wel heeft Harley in zijn immer indrukwekkende Parts & Accessories-catalogus ook voor deze motor een boek extra’s, waaronder een hoger zadel en een ander stuur. Dat moet vooral bij wie vooraan stond toen de lichaamslengtes uitgedeeld werden, een oplossing bieden. En omdat Nederland gemiddeld de langste mensen ter wereld heeft, kan de Benelux-importeur op dat vlak misschien wel wat extra aandacht voor de P&A-catalogus verwachten. Harley heeft hoe dan ook geen toegevingen gedaan op het vlak van grondspeling. We reden aan een meer dan gezond tempo door de Catalaanse bergen en niet één keer raakten we met de voetsteunen de grond. Mooi. De Sprint 440 stuurt ook opvallend scherp. Je moet niet veel meer doen dan naar een bocht kijken om er al in te duiken.

Volwassen

Los daarvan: de motor biedt, voor een 440, een opvallend volwassen aanblik. De afwerking is goed, met een paar leuke details zoals de naam Harley-Davidson in de ledkoplamp en het sobere maar overzichtelijke dashboard. Dat de knipperlichten alleen met de linkerduim bediend worden en niet met schakelaars links en rechts op het stuur, vinden we niet erg.

Goed zicht in de spiegels, rechte maar ontspannen rijhouding en een blok dat het vooral van zijn koppel moet hebben. Het laat zich raden dat je met deze motor niet alleen aan bochtenpikken kunt doen, maar ook rustig kunt cruisen. Ze hadden ’m misschien beter Cruise dan Sprint genoemd. Maar daar had Tom zich dan wellicht druk om gemaakt. Hoe dan ook zit dat cruisen ook onmiskenbaar in het Harley-DNA. Deze Sprint heeft meer van dat DNA dan je op basis van zijn technische fiche zou verwachten. Jawel, dit is een Harley, maar vooral ook een leuke (her)opstapper die garant staat voor redelijk volwassen rijplezier. Het past een beetje bij wat Mr Spock ooit zei op The Starship Enterprise. “It’s life, Jim. But not as we know it.”

Wel, dit is een Harley, maar anders dan de motoren die we tot nu toe kenden van de mannen uit Milwaukee.

Conclusie

Laten we afsluiten met een korte denkoefening. Stel: er komt een goed afgewerkte, stilistisch geslaagde, fijn rijdende en betaalbare roadster van merk X op de markt. Hij kost bovendien minder dan 7.000 euro. Dat zorgt gegarandeerd voor gejuich alom.

Moeten daar dan plots vraagtekens bij geplaatst worden omdat hij uit de H.-D. stal komt? Het antwoord daarop is een volmondig nee. Meer zelfs, je mag er donder op zeggen dat het met minder zichtbare zaken – zoals kwaliteit van het materiaal en de levensduur – ook wel snor zit. Precies omdat er een Bar & Shield op de motor staat. De mannen uit Milwaukee staan ervoor bekend en je mag er donder op zeggen dat ze ook bij deze Sprint 440 hun normen garanderen. Het is mooi dat Harley dit doet. Laten we hopen dat, zoals het in de eighties het geval was, vooral veel jongeren en minder jongeren hun weg vinden naar het motorrijden via een betaalbare middenklasseroadster. In dit geval: de Harley-Davidson Sprint 440.

Technische gegevens Harley-Davidson Sprint 440