Eerste test Kawasaki Z650S: Meesterzet?

De machtsblokken verschuiven wereldwijd. En dat is in de motorwereld niet anders. Het valt nauwelijks nog te behappen hoeveel nieuwe Oosterse merken de markt bestoken. En het erg populaire segment der middenklasse nakeds lijkt de huidige frontlinie. Tijd dus om de gevestigde waarden om hun positie te vrijwaren. En Kawasaki plaats in dit mondiale schaakspel een volgende zet, met name de Z650S.

Wanneer ik de netjes vooraf doorgestuurde informatie lees, lijkt de Z650S niet meteen een meesterzet. De koplampbehuizing is wat stoerder gemaakt volgens de intussen bekende ‘Sugomi’ designstijl. Daarin huist een vernieuwd TFT-dashboard en het nieuwe stuur staat een tikje meer naar voor en is 30mm breder geworden. Daarnaast is het zadel 15mm hoger en zitten er ronde remschijven op, iets wat volgens Kawasaki de nieuwe trend is. Alles keert ooit wel een keertje terug.

Geen schaakmat

Verder is de 649cc twin ongemoeid gelaten, wat dus nog steeds 68 pk oplevert, terwijl ook het iele stalen buizenframe noch de veerpartijen is aangepast. Er zijn enkel nog wat nieuwe kleurtjes het vermelden waard. Kawasaki schuift dus geen schaakmat op het bord, zou je denken. Daarnaast blijft de huidige Z650 trouwens nog een jaartje in het gamma, volgens de aanwezige Kawasaki-lui aan de Costa Brava om vooral de rijscholen te blijven voorzien van modellen tot de nodige valbescherming voor de S wordt klaargestoomd.

Stepping Stone

Nu, de ervaring leert dat tussen info op papier en de realiteit wel eens wat verschil kan zitten. En dat is met de Z650S exact zo. De huidige vormgeving maakt de Z een stuk stoerder en volwassener dan voorheen. Hij sluit in die zin dichter aan bij de Z900 en Z1100 waar Kawasaki uiteraard een ‘stepping stone’ in ziet waar beginnende Kawasak-rijders, al dan niet in de A2-versie, naar overstappen nadat ze het vak hebben geleerd in het dus ietsje hogere zadel van de Z650S.

Snor

En hoewel de nieuwe Oosterse concurrentie ook aan zo’n traject werkt zit het bij Kawasaki qua imago en doorstromen echt wel snor. Tel daar een degelijk dealernet en een verkoopprijs die, zeker met de overnameprijzen in het achterhoofd nog steeds erg competitief te noemen valt, is het misschien niet aan Kawasaki om te gaan aanvallen, maar eerder te gaan counteren indien nodig.

Onderbelast

Zo wordt, bij gebrek aan nieuwe prestatiecijfers, wel aangegeven dat dit blok in bepaalde race-uitvoeringen die onder meer op de Isle of Man TT hun deugdelijkheid hebben bewezen, vrij moeiteloos tot 100 pk op de mat rolt. Met 68 pk is het blok dus geweldig onderbelast, wat uiteraard de betrouwbaarheid ten goede komt. Daarnaast is de Z650S het resultaat van constante evolutie, wat uiteraard een beproefde methode is om elk motormodel beter te maken.

Volwassener

Neem nu dat 3cm breder stuur. Het is pas nu dat me opvalt hoe smal het vorige stuur op de Z650 was, zonder daar ooit echt een opmerking over geformuleerd te hebben. Maar zodra je gaat zitten is het verschil merkbaar. Naast de looks gaat het zwart/gouden exemplaar dat we onder de kont geschoven krijgen, voelt de Z650S door die kleine aanpassing opnieuw volwassener aan. Met een iets sportievere zithouding, maar die voelt natuurlijker aan dan voorheen.

Heropstappen

Het is al even geleden dat ik nog present gaf op een motorpresentatie. Ik voel me dus een beetje heropstapper. En dat heropstappen valt met de jaren steeds minder mee, al is dat niet aan de Z650S gelegen, zeg maar. Nu, we zijn nog geen rotonde verder of ik voel me al helemaal thuis op de Kwak. Meer thuis dan voorheen, wegens die zithouding dus. Het blok borrelt nog steeds als vanouds. Ik heb ooit ergens geschreven dat deze paralleltwin lijkt te draaien op pret, en dat is nog steeds zo. Ik word er – ondanks een snipverkouden kop -spontaan opnieuw welgemuts van. En hoewel het blok graag toeren maakt, betrap ik me erop in de steden en dorpjes steevast niet verder terugschakel dan vierde versnelling. Zonder gemor of schokken in het vooronder.

Naadloos

Onze Z’s zijn uitgerust met de optionele quickshifter, die trouwens enkel bij het opschakelen werkt. Die zal zich niet altijd even naadloos van z’n taak kwijten, waarbij net wat meer gas en toeren een positief effect schijnt te hebben. Ik merk ook opdat de voorrem vrij direct aangrijpt. Ik hou daarvan, maar beginners kunnen misschien af en toe in de verlegenheid worden gebracht, als is er steeds ABS om rampen te voorkomen. Evenals de tractiecontrole trouwens.

Slijten

In het zog van Francesca Gaspieri, zo’n beetje de droomvrouw van elke rechtgeaarde motorjournalist, al was het maar voor haar steevast perfecte rijlijnen, wordt vlot gereden. En ik bedenk me dat ik hier moeiteloos de rest van m’n dagen op zou kunnen slijten. De Z650S, bedoel ik uiteraard. Het ding rijdt vlot, geestig en ik zou niet weten wat ik meer kan verlangen van een motorfiets. Goed, wat meer vermogen, wat hoogwaardiger veren en radiale remmen misschien, maar daar is de Z900 voor. Maar zeker als beginner is dit een motor waar je zover mee kan doorgroeien dat het met dik 25 jaar motorervaring nog steeds leuk en voldoende aanvoelt.

De Mar

Na het obligate plaatjes schieten en filmpjes draaien mikken de mensen van Kawasaki een TomTom op het stuur en mogen we op eigen kracht verder. Geniaal concept vind ik dat telkens opnieuw. Ik en een collega vatten al eersten de GI-682 richting Tossa en bij uitbreiding Lloret de Mar aan. Als er bochtiger wegen bestaan kan ik me die toch even niet herinneren. De Dunlop banden worden aan een stevig tempo tot op de rand gereden en de Z650S verteert deze aanslag op z’n integriteit met verve.

Puin

Het bredere stuur zorgt voor meer hefboom en dus nog minder inspanning bij het sturen. De stabiliteit wordt op de proef gesteld door steenpuin dat op de weg ligt en vraagt om het constant aanpassen van rijlijnen. Geen enkel probleem voor de Z. De weg is ook bezaaid met pekstroken als noodreparatie en af en toe moeten de Dunlops even naar grip zoeken, maar ook dat gebeurt zonder drama.

Granaat

Na een koffie in Tossa de Mar, waar m’n collega even lovend blijkt, gaat het richting de GI-681. Een vloeiende weg met perfect asfalt en hier trek ik de pin helemaal uit de granaat. Het zijn de eerste-montage Dunlops die hier aangeven dat het welletjes is en ik kan ze geen ongelijk geven, want dit soort tempo hoort eerder bij een sportmotor. Maar het rijwielgedeelte geeft verder geen krimp, dus met een set banden die niet puur op budget zijn gemaakt kan je met een Z650 vanuit de underdogpositie hoog aangeschreven rijders het vuur aan de schenen leggen. Vraag maar aan Dominique Sarron – als in GP 250 wereldkampioen Dominique Sarron- die bij een Spaanse bandentest op een serieuze sportmotor me met een Z650 op een vergelijkbare weg niet uit z’n spiegels gereden kreeg. Wat voor alle duidelijk geen pluim op mijn hoed, maar die van de Z650 des te meer geheten mag worden. Met de Z650S zou het nog makkelijker gaan.

Conclusie

Laat dus duidelijk zijn dat de Z650S, ook al zijn er slechts details gewijzigd, voor Kawasaki een pion is die de vele nieuwe concurrenten niet zomaar van het bord spelen. Waarbij zeker het blok indien nodig een meesterzet achter de hand houdt. Maar voorlopig is die nog niet nodig, want de Z650S behoort binnen deze klasse nog steeds tot de absolute grootmeesters.

Technische gegevens Kawasaki Z650S