Endurance-test: onze man reed de zes uur van Monteblanco op de Suzuki GSX-R1000R 40th Anniversary!

Sommige motoren keren niet zomaar terug. Die maken een comeback: Suzuki’s nieuwe Gixxer komt als 40th Anniversary Edition, met Euro 5+-techniek, extra elektronica, carbon winglets en drie kleurstellingen die rechtstreeks naar vier decennia GSX-R-historie knipogen. Om te bewijzen dat de GSX-R1000R nog altijd veel meer is dan een nostalgische terugkeer naar de showroom, mochten we ’m meteen op een wel héél bijzondere manier aan de tand voelen: tijdens een heuse endurance op het Zuid-Spaanse circuit Monteblanco. Compleet met teams, pitboxen, crew, banden- en remblokwissels én een Le Mans-start. Of zoals Suzuki het zelf voorzichtig formuleerde: “It’s not a race, guys.” Yeah right.

Tekst: Ron Huijs

In 1985 lanceerde Suzuki haar allereerste GSX-R750: een revolutionaire sportmotor die een cruciale rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van sportmotoren zoals we die vandaag kennen. Gelukkig zijn ze bij Suzuki niet vergeten hoe marketing werkt, want in 2025, het jaar waarin de GSX-R-lijn 40 jaar bestond, werd aangekondigd dat hun sportieve vlaggenschip, de GSX-R1000, opnieuw zou worden gelanceerd. En dat nadat die eind 2022 vanwege strengere emissie-eisen van de prijslijsten was verdwenen. Een perfect moment dus voor een 40th Anniversary Edition! Al moet die anno 2026 strikt genomen natuurlijk 41st Anniversary Edition heten. Maar zeg nu zelf: dat bekt niet lekker, toch?

Eerste update voor L7

Een spraakmakende aankondiging, want naast die terugkeer naar de showrooms is het ook de eerste keer sinds de introductie in 2017 dat het GSX-R1000 L7-platform een update krijgt. Waar de grote fabrikanten, naast prestige en marketing, hun deelname aan de hoogste motorsportcategorieën zoals MotoGP en WSBK gebruiken om high-end technologie te blijven ontwikkelen en de allernieuwste snufjes toe te passen, besloot Suzuki enkele jaren geleden tot grote consternatie om die klassen vaarwel te zeggen. In plaats daarvan focuste het merk zich vooral op endurance-racing met onder andere SERT (Suzuki Endurance Racing Team) en Suzuki Team CN Challenge. Daarbij bleef Suzuki gebruikmaken van het vertrouwde GSX-R1000-concept: een goed rijwielgedeelte met daarin hun sterke en betrouwbare 999,8 cc viercilinderblok. En met succes.

40th Anniversary

Dankzij tal van overwinningen en wereldtitels is de fabriek uit Hamamatsu by far de meest succesvolle fabrikant in de historie van deze uitdagende raceseries. Het is dan ook niet echt verrassend dat het bij de nieuwe GSX-R1000 niet om een volledig nieuw ontwikkelde superbike gaat, maar eerder om een nog verder verfijnde en geüpdatete versie van het laatste model. Uiteraard met de nodige technische aanpassingen om de motor Euro 5+-conform te maken, een verdere uitbreiding van het elektronicapakket en – anno 2026 onvermijdelijk – vleugels.

Met drie pakkende kleurcombinaties valt de superbike meteen op. De ontwerpen grijpen terug op diverse iconische racekleuren uit de 40-jarige historie van de GSX-R-reeks, ook al is de rood-witte kleurstelling vooral een subtiele herinnering aan Kevin Schwantz’ Lucky Strike-gesponsorde RGV500. Het fraaie geel-blauwe kleurenschema doet denken aan het legendarische Alstare Corona WSBK-tijdperk en uiteraard ontbreekt ook de typische, direct herkenbare blauw-witte GSX-R-kleurstelling niet. De 40th Anniversary-logo’s op onder andere de brandstoftank, kuip en contactsleutel maken het helemaal af.

Motorblok

De GSX-R1000R levert nu een indrukwekkend koppel van 110 Nm bij 11.000 t.p.m. en het topvermogen van 195 pk wordt nog altijd uit het 999,8 cc grote vier-in-lijnmotorblok gehaald. Het is dus niet de sterkste GSX-R-krachtbron die er ooit is gemaakt, maar in deze configuratie voldoet de motor wel aan de strenge Euro 5+-emissie- en geluidsnormen. Daardoor mag de GSX-R1000R zowel op het circuit als op de Europese openbare weg zijn rondjes draaien.

Ter verbetering van de verbrandingsefficiëntie werden alle onderdelen van het inlaat- en uitlaattraject, van de inlaatkanalen tot de uitlaatdemper, grondig herzien. De vierpitter is voorzien van een superlicht klepbedieningssysteem, waardoor een hoger maximumtoerental mogelijk wordt. De kleppen worden bediend via Suzuki Racing Variable Valve Timing (SR-VVT), een unieke variabele kleptiming die de nokkenashoek verstelt met behulp van centrifugaalkracht. Het tandwiel van de VVT is aangepast om op de nieuwe, bredere nokkenasketting aan te sluiten.

Dankzij een korte boring-slagverhouding van 76,0 x 55,1 mm haalt de 1000 cc-machine een toerental tot boven de 14.000 t.p.m. Om de benzine bij die toerentallen nog snel genoeg te kunnen verdampen, gebruikt het injectiesysteem naast de injectoren in de gasklephuizen ook douche-injectoren boven de luchtkelken. De inlaatlengte van die luchtkelken is op cilinders 1 en 4 variabel, voor een goede cilindervulling in alle toerenbereiken.

De diameter van de uitlaatklep is vergroot van 24 naar 25 mm en de collector is dichter bij het motorblok geplaatst. Het volume van de uitlaatdemper is van 8,3 naar 5,5 liter geslonken en heeft – gelukkig! – een slanker design gekregen. Door verschillende uitlaatpijpen bij verschillende toerentallen met elkaar te verbinden, zorgt de pulsenergie van de uitlaatgassen voor een betere cilindervulling.

Rijwielgedeelte

Het lichtgewicht twin-spar aluminium frame en de dubbelzijdige swingarm zijn ongewijzigd gebleven. De standaard GSX-R1000 is aan de voorzijde voorzien van een volledig instelbare Showa BPF upside-downvoorvork. BPF staat voor Big Piston Front: een dempingssysteem met een grote zuiger die dankzij zijn grotere oppervlak exacter werkt en minder stick-slip kent. Aan de achterzijde is standaard een instelbare Showa-achterschokdemper gemonteerd.

Hier vinden we meteen ook het grootste verschil met de GSX-R1000R-versie. Die extra R is namelijk voorzien van een ander veringspakket, bestaande uit een Showa Balance Free Front (BFF)-voorvork en een Balance Free Rear Cushion (BFRC-lite)-achterschokdemper. Een elektronische stuurdemper maakt het pakket compleet. De lichte aluminium zesspaaks gietwielen zijn standaard voorzien van Bridgestone R11-rubber: een 120/70ZR17-voorband en een 190/55ZR17-achterband.

Remsysteem

Vooraan grijpen radiaal gemonteerde vierzuiger Brembo-monoblocs, bediend via de verstelbare remhendel van de radiale rempomp, in op 320 mm Brembo T-Drive-schijven. Aan de achterzijde vinden we een Nissin-enkelzuigerremklauw met een 220 mm remschijf. De remkracht van voor- en achterrem wordt bewaakt door een nieuwe, lichtere ABS-unit met Motion Track Brake System. Dit systeem meet de bewegingen van de motor via de Inertial Measurement Unit (IMU) en kan zo de remkrachtverdeling aanpassen, bijvoorbeeld om het liften van het achterwiel bij hard remmen te beperken.

Elektronica

Het Suzuki Intelligent Ride System (S.I.R.S.) omvat onder meer Motion Track Brake ABS en de zogenaamde Smart TLR Control. Die Smart TLR Control kan eenvoudig in tien verschillende standen worden geselecteerd, of helemaal worden uitgeschakeld. Suzuki heeft er echter voor gekozen om tractiecontrole, roll torque control en liftcontrol aan elkaar te koppelen. Selecteer je een hogere stand, dan geldt die direct voor alle drie de elektronische hulpsystemen. Wil je dus iets meer TC, dan wordt er bijvoorbeeld automatisch ook meer wheelie control toegepast. Persoonlijk zou ik dat liever individueel kunnen instellen, maar helaas is dat niet mogelijk.

De rijder beschikt over SDMS (Suzuki Drive Mode Selector), waarbij drie rijmodi – A, B en C – beschikbaar zijn. Daarmee worden de scherpte van de gasreactie en het beschikbare vermogen aangepast. Verder is de Suzuki GSX-R1000R voorzien van Low RPM Assist, dat automatisch een beetje gas bijgeeft als het toerental te laag dreigt te worden, en van het Suzuki Easy Start System, waarbij de motor zelfstandig de volledige startprocedure uitvoert nadat de startknop eenmaal is ingedrukt.

Dashboard

Het dashboard van de Suzuki GSX-R1000R bestaat tot mijn grote verbazing én teleurstelling niet uit een modern TFT-scherm, maar uit een verouderd digitaal LCD-display. TFT-schermen worden inmiddels al jaren toegepast op nieuwe motoren, zelfs in prijssegmenten die vele malen lager liggen dan dat van deze GSX-R. Een onbegrijpelijke keuze, als je het mij vraagt. Het LCD-display is weliswaar helder, beter afleesbaar dan dat van de vorige editie en biedt alle benodigde informatie, maar anno 2026 vrees ik dat de consument dit verouderde systeem echt wel een dingetje zal vinden. Voor sommigen mogelijk zelfs een dealbreaker.

Styling

Qua vormgeving van de kuipen is er niets veranderd. De enige aanpassing is dat de nieuwe Gixxer standaard is voorzien van nieuwe, op de kuip geschroefde carbon winglets. Het vleugeldesign is identiek aan het ontwerp dat tijdens de 2024 Suzuka 8-Hour door Suzuki’s CN Challenge-racer werd gebruikt. Dat zorgt voor extra downforce en 8,4% minder voorwiellift, zonder nadelig zwaarder stuurgedrag. Relatief klein en mooi geproportioneerd, als je het mij vraagt. Zeker in vergelijking met diverse andere mid-2020s superbikes, die voor hun winglets eerder bij Airbus of Boeing lijken te hebben geshopt.

Wereldpremière

Puur kijkend naar de specificaties lijkt de GSX-R1000 geen schijn van kans te maken tegenover de concurrentie in het superbike-segment. In tegenstelling tot Suzuki lijken de overige bekende grote fabrikanten zich massaal te hebben gefocust op enerzijds de krachtigste en anderzijds de meest met technische snufjes volgepropte sportmotoren. Sommige motoren hebben zelfs meer dan 15% meer topvermogen dan de “slechts” 195 pk die de nieuwe Gixxer 1000 nu ophoest.

Maar omdat het in de praktijk niet alleen om cijfers en brute power draait, maar zeker ook om rideability en betrouwbaarheid, nodigde Suzuki ons vol vertrouwen uit voor de wereldpremière. Als allereersten mochten we de nieuwe GSX-R1000R aan de tand voelen op het Zuid-Spaanse circuit Monteblanco.

EWC-ervaring

En dat werd allesbehalve een reguliere persintroductie. Er werden kosten noch moeite gespaard om de journalisten een EWC-achtige endurance-opzet te laten ervaren op het Zuid-Spaanse circuit. Suzuki stelde zes teams samen met toepasselijke en legendarische teamnamen als Black, Linfoot en Masson – de huidige drie SERT-rijders – aangevuld met voormalig SERT-rijder Philippe en Suzuki-coryfeeën Cooley en Crosby. Elk team had drie rijders en beschikte over een eigen, volledig in stijl ingerichte pitbox, inclusief toegewijde en behulpzame crew, een gloednieuwe GSX-R1000R en zelfs een reservefiets. Alle motoren stonden op het nieuwe Bridgestone RS12-rubber.

Op het programma stonden ’s ochtends twee trainingssessies van 20 minuten per rijder, bedoeld om baan en motor te leren kennen. Om 14.00 uur volgde dan, compleet met een rennende – en in mijn geval struikelende en vallende, maar daarover zo meteen meer – Le Mans-start, een zes uur durende endurance-“race”, inclusief pitstops voor rijderwissels, benzine, banden en remblokken.

Team Cooley

Je ziet dat ik “race” tussen aanhalingstekens plaats, want omwille van onder andere verzekeringen en licenties werd door Suzuki uitdrukkelijk en veelvuldig aangegeven: “It’s not a race, guys.” Maar zet 18 ervaren internationale motorjournalisten met een broek vol goesting en de nodige ego’s op de startgrid, en dan weet je het wel: it’s race day. Zelf stond ik als eerste rijder op de lijst voor – hoe kan het ook anders – Team Cool(ey), samen met mijn teamgenoten voor deze dag: Chris Newbigging uit de UK en Nic de Sena uit de USA.

Vertrouwd

Tijdens de eerste trainingssessie reed ik eerst enkele rondjes achter niemand minder dan SERT-rijder Linfoot aan om de voor dit event aangepaste lay-out van het circuit te leren kennen. Daarna konden we los. Ik startte in rijmodus A, de setting met de meest directe gasrespons, en zette de TC in stand 4.

De GSX-R voelt vanaf de eerste meters direct vertrouwd aan. Een soepel draaiend blok met een krachtig middengebied: precies iets wat ik zelf altijd al prettig heb gevonden aan eerdere generaties GSX-R1000. Je voelt qua power meteen dat je op een dikke 1000 onderweg bent: goed doseerbaar en soepel. Dat is iets wat menig moderne superbike niet meer heeft. Sommige voelen eerder aan als een 600, waardoor je echt de hogere toeren moet opzoeken voordat het serieus vooruitgaat. Deze GSX-R heeft, ondanks de motorische aanpassingen, gelukkig het veelvuldig geprezen motorkarakter van weleer behouden. Een heel dik pluspunt.

Zwaarder

Schakelen met de quickshifter, zowel op als terug, verloopt soepel en probleemloos. De standaardremblokken hebben een prima bite en geven veel remgevoel, waardoor je uitstekend hard en laat kunt remmen. Op het behoorlijk hobbelige Spaanse raceasfalt blijkt de vering wel wat aan de zachte kant te staan. Wij zijn nu eenmaal een tikje zwaarder dan de gemiddelde Japanse testrijder. Straks dus maar even met de teamgenoten overleggen wat zij ervan vinden, zodat we eventueel wat aanpassingen kunnen doen.

Hilariteit

Na de ochtendsessies staat de motor na de lunch voor me klaar op de startgrid voor het begin van onze Suzuki 6 Hours, zoals het evenement officieel heet. Als de groene startvlag wordt gezwaaid, ben ik als eerste weg vanaf de kantlijn. Aan jeugdig enthousiasme ontbreekt het me namelijk niet. Al na enkele passen blijkt mijn lijf echter in een veel oudere, realistischere levensfase te verkeren en blijken mijn benen dat enthousiasme niet te kunnen bijbenen. Voor ik het weet, lig ik languit op het asfalt, tot grote hilariteit van de omstaanders.

Het opkrabbelen verloopt ondanks de leeftijd gelukkig nog relatief vlot. Wanneer ik op de motor spring, druk ik eerst nog even op de alarmlichten voordat ik de startknop vind. De motor springt direct aan, dot gas, koppeling los en met een wheelie – dat dan weer wel – vertrek ik als laatste.

“Geen race”

Het is géén race… yeah right. Dus bij de eerste bocht ga ik er vol voor en weet ik de Gixxer gelukkig al aan de binnenkant bij een andere rijder langs te remmen, volledig vertrouwend op de grip van de nieuwe, nog koude set Bridgestone RS12’s. Het eerste rondje doe ik niet te gek om de banden op temperatuur te laten komen, maar toch kan ik al iets van mijn achterstand goedmaken. Bij het ingaan van de derde ronde heb ik er nog twee te pakken en een rondje later lig ik al op P2. Alles weer onder controle. Het tempo ligt duidelijk wat hoger dan vanochtend tijdens de trainingen en de GSX-R doet het voortreffelijk. Snaarstrak sturen, snelle richtingwissels in de chicane, vroeg onder hellingshoek alweer op het gas: het gaat allemaal even makkelijk en vanzelfsprekend. Ook op- en terugschakelen met de quickshifter verloopt probleemloos.

Stevig schudden

Het enige waar ik nu tegenaan loop, is dat bij het accelereren naar de laatste bocht, richting de toerenbegrenzer in tweede versnelling, de voorkant op de oneffenheden begint te slingeren – snaken, voor de kenners. Dat gebeurt ook een aantal keer bij het opkomen en accelereren in tweede versnelling vanuit de laatste bocht naar het lange rechte stuk, waar de hobbels de voorkant enkele keren stevig laten schudden. Wanneer na een halfuurtje het pitbord wordt uitgestoken met “HUIJS BOX”, kom ik binnen en neemt mijn teamgenoot het over. Ik ga ondertussen even in overleg met enkele Suzuki-engineers. De stuurdemper die dit snaken zou moeten opvangen, kunnen we helaas niet aanpassen, want die wordt elektronisch aangestuurd. Dus proberen we het met een verdere aanpassing aan de vering, onder andere met wat extra veervoorspanning, zodat de rijhoogte en geometrie licht veranderen.

Sterk middengebied

In mijn tweede stint blijkt dat al iets verbetering te hebben gebracht, maar volledig verdwenen is het niet. Rijd ik op die punten echter een versnelling hoger, dus in derde, dan is er niets aan de hand. Uiteindelijk blijkt dat ook de manier te zijn om deze nieuwe GSX-R te rijden: gebruikmaken van het sterke middengebied in plaats van piekerig en nerveus tegen de begrenzer aan te rijden. Minder schakelen dus, en vooral relaxter en vloeiender rijden. Dat hou je fysiek ook net wat makkelijker vol. Een echte fysieke beproeving blijkt de remzone aan het einde van het rechte stuk te zijn. Daar rem ik nu bij het 200 meter-bord, met een snelheid van rond de 280 km/u, om vervolgens terug te schakelen naar tweede versnelling voor de eerste rechtse bocht, die ik dan aan ongeveer 80 km/u insteek.

Uit de wind

De tank is aangenaam smal, zodat je prima met je benen kunt klemmen. Maar toch: na de zoveelste keer begin ik het behoorlijk te voelen. De Suzuki overigens niet. Die geeft geen krimp en vindt alles best. Dus het rempunt toch maar 50 meter vervroegen en iets minder hard remmen, anders hou ik het zelf niet vol tot vanavond. Het enige echte moment van uitrusten op de motor is het rechte stuk. Door de ruime en lange zitpositie kan ik makkelijk achter het ruitje kruipen, dat me prima uit de wind houdt.

Relax

Ik zal je verder de details van alle stints besparen, maar wanneer ’s avonds om 20.00 uur de finishvlag valt, is mijn oude lijf – twee voorbanden, drie achterbanden en drie sets remblokken later – nog relatief fris. En daarvoor gaan de credits echt naar de Suzuki GSX-R1000R. Ik heb nog nooit een superbike gereden die zo makkelijk en relaxed te rijden is. Dat komt vooral door het fantastische, soepele motorblok, dat al vanaf lage toeren heerlijk krachtig is. Een genot om mee te rijden. En de teleurstelling over dat dashboard? Die wordt naar mijn mening ruimschoots gecompenseerd door de rest van het pakket. Voor straatgebruik moet dit ook een fantastische, relaxte en sportieve motor zijn.

Uhhh… op naar de 8 Hours dan maar? De start laat ik dan wel over aan een teamgenoot.