Reportage: Ducati viert feest met de Collezione 100

Dat ze daar in Borgo Panigale al eens een gelimiteerde versie van hun modellen durven uitbrengen is een understatement van de soort dat Ducati dit seizoen al eens een Superbike-wedstrijd wint. Als het bedrijf opgericht door de gebroeders Ducati 100 kaarsjes mag uitblazen, weet je dat er wat te gebeuren staat… Onze Man was er persoonlijk bij toen het doek van de Collezione 100 ging.

Overdrive

In een zeer select clubje collega’s worden we een donkere gang ingeleid door wat Ducati-mensen. Voor de deuren naar de volgende zaal open gaan, krijgen we nog eens te horen dat wat we te zien krijgen onder strikte geheimhouding valt. Hier is iets teveel werk ingekropen om het zomaar te grabbel te gooien. Dit moet één van de hoogtepunten van het honderdjarige bestaan van Ducati zijn, de Collezione 100.

Zodra de deuren open slaan, gaat m’n inwendige nostalgicus en racehistoricus in overdrive. Smart! Hailwood! Uncini!  Supersport! Scrambler! En jandorie wat kleuren die ik niet meteen weet thuis te brengen. Want het gaat ‘m om kleur bij de Collezione 100 (spreek uit: Tjento). Uit een selectie van meer dan 200 kleurstellingen, aangebracht door zowat elke Ducati-hond met een hoed op, zijn de tien meest iconische kleuren van de voorbije 100 jaar geselecteerd. Daarbij ging het enkel en alleen om de kleur. Niet om het succes van een bepaalde motor, want je zal geen Fogarty, Stoner of Bayliss 100 vinden.

Occasionele traan

De selectie gebeurde op z’n Italiaans, met ontzettend veel discussie, handgebarenen en zelfs de occasionele traan. Toen de selectie eindelijk bekend was, werden kosten nog moeite gespaard om van elke geselecteerde motor de originele kleuren zo correct mogelijk na te maken.  Daarbij stoten ze op nauwelijks vindbare modellen, jaren ’70-lak die om ecologische redenen nog onmogelijk te reproduceren vallen, of ergerlijke verkleuringen door het gelakte materiaal. Sommige modellen kregen tot 10 keer een ‘njet’ wegens niet perfect. Er werden ook geen stalen gebruikt. Elke kleur werd telkens op de motoren gekeurd. Een proces dat de partners die Ducati gebruikte bijna tot de waanzin dreef, maar het resultaat is schitterend.

Niet voor iedereen

Van elk model krijgen er 100 de Collezione Cento-kleuren aangemeten. Dus 10 kleuren, 10 modellen, telkens 100 exemplaren. En wie al meteen naar de bank holt, is eraan voor de moeite. De gehele collectie is zo goed als uitverkocht aan wat ze bij Ducati ‘great customers’ noemen. Die klanten, overgevlogen uit de hele wereld, kregen een uitnodiging voor een exclusief diner waar ze hun Panigale Superleggera V4 Centenario te zien kregen, waarvan de bestelbon hen ook toegang gaf als eerste in te tekenen op de Collezione 100. Waarvan de meesten ook meteen elk van de 10 modellen toevoegden aan hun vaak al omvangrijke collectie. Met een prijskaartje dat tussen de 100.000 en 23.000 euro zit voor de 100’s is het ook niet meteen behapbaar voor iedereen. Al bleken de meest gegoede klanten dus niet te verpinken om meteen de hele reeks te noteren voor een slordige 600.000 euro in totaal… Maar wat krijgen die gegoede klanten?

Panigale V4 S 100

Dit is het model dat het meest in het oog springt. Gebaseerd op de 750 Imola Desmo Sport waarmee Paul Smart in 1972 de Imola 200 won, daarbij de grote Giacomo Agostini en MV Agusta verslaand. Die Imola Desmo werd gekenmerkt door z’n glitterbal aandoende kuip en een apart blauwgroene rijwielgedeelte. Beide kleuren heeft Ducati perfect nagemaakt en aangebracht op de V4 S. Het befaamde polyester inzetstuk in de tank om de tankinhoud in de gaten te houden hebben ze niet kunnen reproduceren, maar een gelakte streep herinnert er wel aan. Het hele lak procedé heeft maanden in beslag genomen om het perfect te krijgen. Let ook op de bronskleurige Brembo remklauwen. Een unieke kleur, ontwikkeld door Brembo voor Ducati, die enkel en alleen op deze Collezione 100 gebruikt zal worden en daarna nooit meer.

Gekletter

Hetzelfde brons wordt op deze en andere modellen ook gebruikt voor het genummerde plaatje, maar evengoed op de tankdop, motorcover of andere details. Nog een detail is het alcantara zadel met ‘100’-logo, de aparte kroonplaat en -helemaal geweldig- droge koppeling die speciaal voor de V4S en andere, niet offroad-fähige 100-modellen. Het gekletter van die droge koppeling maakt dus z’n retour. Die koppeling wordt misschien wel beschikbaar voor niet-100 modellen, maar daar was Ducati nog niet helemaal uit. Verder verandert er motorisch niks. Het spatbord en de vleugels zijn uitgevoerd in carbon. Leuke details zijn de paddock steun die in dezelfde kleurstelling is uitgevoerd, plus dat de klant een unieke helm en jas krijgt die bij de motor hoort. Naast nog een kunstwerk van een lokale kunstenaar.

Panigale V2 100

Een erg aparte en minder bekende kleur, die is gebruikt op een 750 SS waarmee Franco Uncini, later wereldkampioen GP500 in 1981, het Italiaanse wegracekampioenschap won. De oorsprong achter die kleurstelling is weinig glamoureus. Om de eindjes aan elkaar te knopen, assembleerde Ducati in de vroege jaren ’70 ook motorblokken voor onder meer Alfa Romeo. De bordeaux kleur van het frame op Uncini’s 750SS was de kleur die werd gebruikt om die autoblokken te lakken. Wellicht ook doorgerekend aan Alfa Romeo. Die kleur is opnieuw perfect gereproduceerd. Ook deze V2 beschikt over een droge koppeling en dezelfde leuke details als de Brembo remklauwen, nummerplaatje, paddocksteun en matching outfit.

Streetfighter V4 S 100

De Streetfigher 100 krijgt een kleurstelling die de 900SS, maar bovenal de Darmah 900 eert. De zwart/gouden kleurstelling werd in de vroege jaren ’70 enorm populair door het Lotus F1-team dat werd gesponsord door John Player Special sigaretten. Ducati volgde met de 900SS en de Darmah. In diezelfde periode liep er op de Italiaanse tv een populaire serie Indische serie over een Maleisische tijger. Die tijger werd gebruikt als logo en dat is Ducati niet vergeten. Onder de kont van de Streetfighter hangt de tijger te brullen, evenals op de bijhorende helm. Verder weer dezelfde schitterende details zoals de bronzen Brembo’s, droge koppeling, paddock steun en noem maar op…

Monster 100

Uiteraard speelt ook de Monster een rol in de Collezione 100 als één van de belangrijkste modeltakken uit de Ducati-geschiedenis. Zoniet dé belangrijkste. Het model dat hier inspireerde is de Monster S4 Rs Tricolore van 2008, de laatste en ultieme Monster van de eerste generatie, gepend door designer Miguel Galluzzi. De schitterende Italiaanse driekleur werd opnieuw gedetailleerd nagemaakt, inclusief het parelmoer wit,  dat je niet zomaar ‘wit’ mag noemen. Opnieuw zijn er alle details die ook bij de vorige modellen terugkomen zoals de Brembo’s, koppeling, etc…

XDiavel V4 100

De XDiavel heeft iets van een dragracer en daarom is hier voor de kleur van de zogeheten  ‘California Hot Rod’ gekozen. Dat was een 750SS die in 1977 de Daytona 200 mijl won. Dat was de overwinning die Ducati in de VS op de kaart zette, net zoals de Imola 200 dat in Europa deed vijf jaar eerder. Tot dan kenden de Yanks Ducati enkel van lichte scramblers, maar daarover later meer. De Ducati-mensen vestigen hier niet enkel de aandacht op de zilver/blauwe lak, maar ook de aparte gouden wielen. Daarnaast is ook de dashboardbehuizing uniek, naast alle eerdergenoemde details die ook op de andere modellen worden gebruikt. De XDiavel 100 is wel de enige in de 100-collectie met een lederen zadel.

Multistrada V4 RS 100

De Multistrada 100 eert de Pantah 500SL, een belangrijkmodel in de Ducati-geschiedenis omdat deze de grondslag heeft gelegd voor alle moderne Ducati’s. De Pantah gebruikte immers als eerste een riem om de desmodromische kleppen te bedienen door de koningsas overboord te gooien. Het was ook de eerste Ducati met een vakwerk frame. Wat opvalt is hoe goed deze zilvergrijze kleur met blauw rode details staat op de Multistrada. Een uniek detail op deze Multi is de carbon cover die gebruikt wordt voor de andermaal droge koppeling.

Diavel V4 RS100

Uiteraard kon ook Mike Hailwood’s overwinning tijdens de Isle of Man TT van 1978 niet ontbreken. De 900SS  die hij gebruikte kwam van de Britse Ducati dealer Sports Motorcycles, werd in de Castrol sponsorkleuren gestoken, die ook nog eens de Italiaanse kleuren imteerden en de rest is sportgeschiedenis. Ducati beschouwd de Mike Hailwood Replica’s die nadien werden gebouwd als hun eerste echte race-replica’s en eerste tricolores. Leuke details zijn het dubbelgestreepte Ducati-logo dat werd ontworpen door Giorgetto Giugaro die in 1999 werd geroemd als auto-ontwerper van de eeuw en bekend van onder meer de Golf Mk1, Lancia Delta Mk1, Maserati Ghibli, DeLorean, Lotus Esprit en noem maar op. Ook een leuk detail is de rode zijstaander, nogmaals om aan te geven hoe gedetailleerd ze bij Ducati te werk zijn gegaan.

Scrambler 100

De Ducati Scramblers kwamen er op vraag van de Amerikaanse markt. Ducati bouwde in 1962 een 250, met uniek logo van een arend op de tank. Dat model, waarvan Ducati enkel over brochures beschikt, werd toch zo getrouw mogelijk nagebootst. Apart zijn de blauwe lak voor het frame, de achterbrug en de schetsplaten. De stuurbevestiging is billet gefreesd aluminium. Deze Scrambler 100 kreeg geen droge koppeling wegens niet compatibel met eventueel offroad-gebruik. Al moet je al helemaal betoeterd zijn om je Scrambler 100 even door het zand te jagen…

Hypermotard V2 100

In 1975 won Ducati nogmaals de etmaalrace in Montjuich, Barcelona. Dat met een 900SS die werd gerund door het befaamde NCR-team, met Salvador Cañalles en Benjamin Grau in het zadel. Deze overwinning promootte de betrouwbaarheid van de toenmalige Ducati’s, los van de overwinningen in Imola, Daytona en noem maar op. Reden genoeg om een Hypermotard in de zilverrode kleur te steken en van dezelfde details te voorzien die de andere 100’s uniek maken.

DesertX 100

And last but not least de DesertX. Hierover is blijkbaar het langst gepalaverd binnen de Ducati-muren in Borgo Panigale. De kleur die is gekozen is die van de Pantah Ice, een motor die werd gebouwd voor een eenmalige ijsrace in het kader van ijsraces die Alfa Romeo organiseerde met Alfasuds. En het valt te snappen dat er lang is nagedacht wanneer het resultaat behoorlijk hard aan een Suzuki V-Strom doet denken. Maar dat is een beetje oneerbiedig. En we moeten Ducati krediet geven dat ze alsnog dit uniek stukje geschiedenis hebben geëerd, enkel omdat ze de kleur gewoon mooi vinden. Los van de unieke details opnieuw geen droge koppeling wegens mogelijk offroad-gebruik, al lijkt ons die kans dus zoals gezegd erg klein. Even klein als de kans één van deze honderd unieke Ducati’s ooit op de weg te zien, wellicht…