Van het hoogste naar het laagste punt in de Benelux op een Harley-Davidson Low Rider ST
Van Signal de Botrange (BE, 694 m) naar de Zuidplaspolder bij Nieuwerkerk aan den Ijssel (NL, -6,76 m). Dat is een afdaling van 700 m, door twee landen, verschillende klimaten en zowat elk soort weg dat de Benelux te bieden heeft. Dat allemaal doen we op een Harley-Davidson Low Rider ST. Niet alleen een machine die evenveel karakter heeft als koppel, maar ook een motor met een zeer passende naam voor dit verhaal…
700 m hoog, 700 m afdalen
De dag begint boven op de Signal de Botrange, het dak van België op 694 meter boven zeeniveau. Met het weer moet je hier geluk hebben, en dat hebben we vandaag niet. Het is koud en er is bijzonder veel wind. Al helemaal als je bovenop het torentje gaat staan voor het openingsshot van deze reportage. Die 6 meter hoge constructie zorgt ervoor dat je net de 700 metergrens aan kunt tikken. Regen valt gelukkig niet uit de lucht, dus misschien hebben we gewoon wél geluk. Het is maar hoe je het bekijkt.
Goed begin
Motorrijden in de Hoge Venen is altijd een aparte ervaring. De wegen kunnen vochtig zijn, het asfalt benadert op sommige plaatsen de perfectie maar is meestal van een abominabel niveau, en de geur van nat gras en dennen is overal. Toch voel je meteen dat dit een goed begin is. Het idee dat je van hieruit alleen nog maar naar beneden kunt, maakt het symbolisch en lijkt de komende 260 km gevoelsmatig te vermakkelijken. Via Welkenraedt breken de eerste zonnestralen door, het asfalt droogt op, en de Low Rider ST krijgt eindelijk wat ruimte om zijn longen open te trekken.
Cruiserstijl rijden
En dat zijn serieuze longen! De Milwaukee-Eight 117 High Output V-twin meet maar liefst 1.923cc. Daaruit genereert hij een aangename 114 pk en een veel indrukwekkendere 173 Nm koppel. We weten dus op welke manier we de rit van vandaag moeten aanpakken; rustig aan, cruiserstijl, geen haast. Handig aan de ST zijn de zijkoffers en de grote kopkuip. Een regenpak, extra paar handschoenen, fles water en wat poetsproducten verdwijnen zo in de handige koffers.
Opgeplooid
De grote kuip houdt ons dan weer goed uit de wind, waardoor het comfort bijzonder goed is. Dat ondanks de lage zit in combinatie met de relatief hooggeplaatste mid controls. Het ziet er op foto misschien wat opgeplooid uit, maar de zitpositie is makkelijk een ganse dag uit te houden. Een voordeel van die mid controls is dat je wat meer in een bocht kunt leunen en dus in theorie harder kan. We zijn in de Ardennen, de zon komt piepen, waar wachten we op?
Van actie naar stilte: Henri-Chapelle Amerikaans kerkhof
In Plombières passeren we het imposante Henri-Chapelle Amerikaans militair kerkhof, en we besluiten er even te stoppen. Bijna 8.000 witte kruisen staan hier keurig in het gelid op een oppervlakte van 23 hectare. Niet alleen het aantal doden is indrukwekkend, maar ook de de netheid van het kerkhof. Verschillende verzorgers zijn continu bezig om het kerkhof in topstaat te houden, met succes. Ieder bloemetje is perfect gesneden, iedere struik tot op de centimeter getrimd. Onkruid is onbestaand op de immense grasvlakte (en waait wellicht allemaal over tot in mijn tuin…) We doen waar je automatisch naar geleid wordt op zo’n plek: nadenken. Als die gedachten té deprimerend worden, besluiten we om onze rit verder te zetten. Op onze Harley-Davidson maken we ons niet te veel zorgen.
Valkenburg: bochtige speeltuin
Via de Maasvallei gaat het noordwaarts, richting Valkenburg. Het landschap wordt zachter, groener, en de wegen beginnen nog meer te kronkelen. Zuid-Limburg is de speeltuin van de Belgische en Nederlandse motorrijder: niet extreem, maar precies pittig genoeg om plezier te hebben. De Low Rider ST laat zich verrassend goed sturen voor een 304 kg wegende cruiser. Dankzij dubbele remschijven vooraan krijg je dat gewicht makkelijk met één vinger afgeremd, al moet je natuurlijk op tijd beginnen. Op deze doordeweekse dag is het hier lekker rustig. Kom je in het weekend, dan is het oppassen en de weg delen met talrijke wielerliefhebbers en wandelaars.
De Maas als gids: Maaseik, Weert en Veghel
Vanaf Maaseik rijden we de grens over. De Maas blijft trouw naast ons kronkelen, terwijl we via Weert en Veghel richting het noorden trekken. Hier verandert het decor: uitgestrekte akkers, rechte wegen en dorpjes met kerktorens. Het weer is ondertussen ideaal. Zon, 22 graden, nauwelijks wind. De Harley-Davidson bromt tevreden in vijfde of zesde versnelling. Dit is waar cruisen om draait: rustig tempo, constante cadans, tijd om rond te kijken. Onderweg passeren we de eerste klassieke windmolens. Wieken die traag draaien boven gouden graanvelden. Een clichébeeld van wat Nederland is, maar het blijft iets speciaal hebben. Op een of andere manier word je er vredig van.
’s-Hertogenbosch en de charme van de dijken
Rond ’s-Hertogenbosch begint het Hollandgevoel pas echt. Smalle dijkwegen, ophaalbruggen, slootjes vol eenden, en vissers die niet opkijken van passerende motoren. De Low Rider ST past hier beter dan verwacht. Het is, ondanks zijn toer-insteek, geen toerbuffel zoals een Pan America, maar het comfort op lange stukken is ruim voldoende. Ook het geluid blijft verslavend. Niet schreeuwerig, maar vol. Bij elke tunnel, brug of muur draai ik onbewust het gas iets verder open. Kleine guilty pleasure van elke Harley-Davidson-rijder.
Heusden, Gorinchem en het echte Nederland
De route kronkelt verder richting Heusden, een stadje dat eruitziet alsof het speciaal voor toeristen gebouwd is. Kasseien, houten bruggetjes, terrasjes met appeltaart. Alles klopt. Even later rollen we via Gorinchem de Lekstreek binnen. Hier is het landschap plat, open en wijds. De wind voelt anders, het licht ook. Een lage zon, blauwe lucht en scherpe wolken. De dijk slingert als een lint, en de Low Rider ST rolt soepel van bocht naar bocht. Niet sportief, wel ritmisch. Onderweg komen we verschillende kleine, leuke bruggetjes tegen, de ene nog charmanter dan de andere. Het zijn die details die het rijden hier leuk maken. Geen spectaculaire cols of scherpe haarspeldbochten, maar gewoon ontspannen sturen in een eindeloos landschap.
Storm over de polders
Bij Schoonhoven moeten we de rivier Lek over. Geen brug hier, maar een veerpont. En dat is eigenlijk nog leuker. De oversteek naar het lage land, letterlijk en figuurlijk. Na de pont verandert het weer plots. In de verte trekken donkere wolken samen. Eerst een paar druppels, dan een stortbui. De wind draait, de regen slaat horizontaal tegen het vizier. Dankzij zijn kilo’s blijft de Harley-Davidson stabiel, maar de windstoten zijn stevig. De brede stuurpositie helpt, net als het lage zwaartepunt. Toch is dit geen weer om stoer over te doen. De stortbui was gelukkig van korte duur, dus nu maar hopen dat de wind ons spoedig droog blaast.
Vallende takken ontwijken
Het laatste stuk richting Nieuwerkerk aan den IJssel is een gevecht van mens en machine tegen de natuur. Wegen zijn bezaaid met takken en bladeren, en het is oppassen dat er geen dik exemplaar van de boom op ons hoofd valt. PATS! Op ons rechterbovenbeen. Geen idee of het een tak was, maar een twijg al zeker niet. Een blauwe plek blijkt achteraf het resultaat. Nog even volhouden, hoewel dit letterlijke stuurwerk stiekem wel fijn is.
Eindigen op bijna 7 meter onder de zeespiegel
Daar duikt het monument op en we staan op een totaal onromantische plek bij een industrieterrein aan het laagste punt van de Benelux. Op zich een vreemde gewaarwording om best diep (-6,76 m) onder de zeespiegel te zijn, maar als we het infobord bij het monument bestuderen, wordt het snel duidelijk dat we hier kunnen staan – en niet moeten zwemmen – door het droogleggen van plassen doorheen de geschiedenis. Lower dan dit geraken we niet met de Low Rider ST. De rit hiernaartoe was er echter een met vele hoogtepunten. Je had toch geen andere conclusie verwacht?
Foto’s: Manu De Soomer
