Vijf minuten vragenvuur over de Ducati Hypermotard V2 SP

Driewerf hoera, want Ducati’s grootste Hypermotard blaast 20 kaarsjes uit. Onze Man was er 20 jaar geleden en alle daaropvolgende versies bij. Al blijkt hij z’n feestneus niet in de bagage te hebben gestopt.

Motornieuws: Twintig jaar Hypermotard. Feestje of wa?

Pieter Ryckaert: Misschien. Mensen die me kennen weten dat ik desmodromisch aangedreven hartkleppen heb, maar de Hypermotard is een motor die dat systeem nooit in toeren heeft weten jagen.

MN: Dat klinkt niet positief.

Pieter: Is het ook niet. Ik vond de eerste 1100 een onding met een veel te rauw blok in een veel te strak rijwielgedeelte met een zithouding die anatomisch niet te verantwoorden viel. Ik snap dat er fans zijn van het model, maar ik ben er daar geen van. En geen enkele daaropvolgende Hypermotard heeft me weten overtuigen.

MN: De huidige versie dan ook niet?

Pieter: Daar mag ik tot dinsdag niks over zeggen op straffe van een miljoenenboete, maar laat me zeggen dat deze niet-desmo Hypermotard m’n hart deze keer niet onberoerd heeft gelaten.

MN: Mysterieus. Kan je zeggen water nieuw is?

Pieter: Dat kan wel. Het nieuwe, intussen wel bekende 890 V2-blok is goed voor 120 bij 10.750 toeren. Het frame is een monocoque exemplaar dat samen met de lichtere dubbele swingarm, gesmede wielen en wat carbon maakt dat de SP 14 kilogram lichter is dan voorheen. Verder heb je Öhlins voor en achter, Brembo’s vooraan en meer elektronica dan ik hier kan opnoemen

MN: Meer vermogen en minder gewicht. Dat is altijd een vooruitgang, toch?

PR: Als je bedenkt dat ik de vorige Hypermotards steeds nerveuzer heb beschouwd dan een maffioso met 10 lijnen coke in z’n neus, een afgehakt paardenhoofd onder de arm en de Carabinieri op z’n hielen, dan valt dat af te wachten.

MN: Andere dingen te melden?

Pieter: Ik vond het reuze sympathiek dat Ducati CEO Claudio Domenicali niet enkel dag kwam zeggen, maar ook nog wat rondjes kwam draaien. En ik kan stellen dat de man de gas weet staan. Ik zie het weinig andere CEO’s doen. Hij noemde de Hypermotard onomwonden ‘a crazy bike nobody actually needs’ en dat vind ik een perfecte omschrijving. Met meteen daarop de gedachte dat de meest van de pot gerukte motoren meestal ook de leukste zijn. Misschien was dat wel het zaadje dat werd gepland om de Hypermotard door andere ogen te bekijken…

MN: We lezen het dinsdag dan wel.