avatar Thierry SarasynThierry Sarasyn    14 sep 2021, 17:31    0   

Harley-Davidson vroeg ons onlangs of we zin hadden om met de nieuwe Pan America een adventure tour in Noorwegen te maken. Een weinig beleefde “does the pope shit in the woods”, lag op het puntje van de tong, maar we hielden het bij een beleefde dankuwel merci en wachtten met enig ongeduld op verdere informatie voor het vierdaagse avontuur.

Vier dagen zijn niet genoeg om Noorwegen volledig te doorkruisen. Maar het geeft je wel een indruk van de pracht van het land.

Reislamp

‘Travel light’ stond er als instructie in de briefing die we net voor het event ontvingen. Gek verzoek, maar nadat we die reislamp hadden opgepikt, beslisten we uiteindelijk om ze toch niet mee te nemen op de tocht. De bagage tot een minimum beperken leek een beter idee. De adventure tour in Noorwegen beloofde immers precies dàt te worden: avontuur. Geen grote bussen die je bagage vervoerden, gewoon je spullen in de waterdichte tas die meegestuurd was met de briefing. Een verse onderbroek, een tandenborstel en voor het overige heel veel lagen kledij waren de hoofdzaken in de reistas. In september kan het al aardig koud worden in het land van de fjorden.

De grootsheid van Noorwegen valt nauwelijks in een foto te vatten. Laat staan in een tekst.

Veel te mooi

We reden in totaal een kleine 1200 km, verspreid over vier dagen. Geen gigantische afstand, op een dag zaten we toch al snel 10 u in het zadel. Al moet je ook dat niet letterlijk nemen, want de adembenemende schoonheid van het land, doet je vaker dan je verwacht uit dat zadel wippen om een foto te nemen. Eén van de problemen met Noorwegen is dat eens je er geweest bent, er maar weinig landen nog mooi lijken.

De Atlantic Road. Mooier op foto dan als je er op rijdt, maar toch absoluut de moeite waard.

Duur

Een ander probleem is dat de Noren het nogal nauw nemen met de verkeersregels. Niemand rijdt sneller dan de maximum toegelaten snelheid en die is meestal aan de lage kant. Buiten de snelwegen, zijn er maaar weinig plekken waar je sneller dan 80 km per uur mag. En ook al klinkt dat als muziek in de oren van pakweg de Vlaamse regering, het is écht niet snel op de mooie brede slingerwegen. Dat iedereen er zich toch aan houdt, ligt vooral aan de astronomische bedragen van de boetes en het mogelijk in beslag nemen van het voertuig waarmee je de overtreding beging.

Let op fotograaf Pien Meppelink achterop de motor.

Walharley

Een ander probleem is dat de Noren het nogal nauw nemen met de verkeersregels. Niemand rijdt sneller dan de maximum toegelaten snelheid en die is meestal aan de lage kant. Buiten de snelwegen, zijn er maaar weinig plekken waar je sneller dan 80 km per uur mag. En ook al klinkt dat als muziek in de oren van pakweg de Vlaamse regering, het is écht niet snel op de mooie brede slingerwegen. Dat iedereen er zich toch aan houdt, ligt vooral aan de astronomische bedragen van de boetes en het mogelijk in beslag nemen van het voertuig waarmee je de overtreding beging.

Het gebeurt niet vaak dat een mens kraait van plezier in de helm en nog minder dat dit gekraai ook op grote afstand hoorbaar is. Wel, de Strynefjellsvegen had dat effect op ons. Onbeschrijflijk mooi is het daar en voor wie op een adventuremotor als de Pan America zit, bestaat er niets beter. Straffe stelling? Aarzel vooral niet om tegenargumenten te sturen naar thierry@motomedia.be.  

Kraaien van plezier in je helm. Hier dus.

Praktische voordelen

Net zo goed als het landschap, was het de Pan America die indruk op ons maakte. Niet door zijn hoge vermogen van 150 pk of de hoogwaardige semi-electronische ophanging. Kenmerken die een onmiskenbare meerwaarde hebben, maar dat zijn de dingen die opvallen tijdens een eerste contact. En dat hadden we al enkele maanden geleden tijdens de persvoorstelling. Nu waren het meer praktische dingen die opvielen. Dat de adaptieve rijhoogte wel van pas komt als je een been over een motor moet gooien waarop al een roltas bevestigd is. Of hoe eenvoudig de elektronica te bedienen is: één druk om van rijmodus te veranderen, één knop om de tractiecontrole uit te schakelen. De Pan America blinkt (ook) uit in zijn eenvoud en gebruiksvriendelijkheid.

De Pan America verbaasde ons vooral door zijn gebruiksvriendelijkheid. Eenvoud troef. Efficiëntie verzekerd.

Beter dan Stelvio?

En dat mag wat ons betreft hoger aangeschreven worden dan het pure vermogen. In een land waar iedereen de billen dichtgeknepen houdt uit schrik voor een boete voor overdreven snelheid, heb je weinig aan 150 pk. Een passend motorkarakter kiezen uit zeven verschillende rij-modi, scherm instellen met één hand, je linker wijsvinger opheffen om de handvatverwarming aan te zetten (handig als het 6 graden is en hagelt) en vooral ook genieten van de smalle bouw, comfortabele zithouding en de vlotte manier waarop de Pan in gelijk welke modus zijn vermogen naar het achterwiel stuurt.

Dat geeft vertrouwen op onverharde pistes, maar ook op slingerende bergwegen en bij de afdaling van bijvoorbeeld de Trollstigen. De weg langs de trollentrappen is korter dan die over de Stelvio, maar mag wat ons betreft concurreren met de populaire pas. En bij uitbreiding met gelijk welke andere weg. Niet in de eerste plaats om het asfalt, maar vanwege de omgeving waarin je rijdt. Aan de ene kant (over)dondert er een waterval naast je naar beneden, aan de andere ligt een fjord die je onmiddelijk die ander fantastishe Fjord – de Mustang – doet vergeten.

Op weg naar de Geiranger Fjord, die de Mustang verdrong van de koppositie in het lijstje van onze favoriete Fjords.

Geknipt

De grootsheid van het Noorse landschap valt niet te vatten in een foto, laat staan in woorden. Je moet er dus vooral eens naartoe. Zet het op je bucket list of maak er wat ons betreft een jaarlijkste gewoonte van. Als je dat doet, overweeg zeker om de Noorse reis met de Harley-Davidson Pan America te doen. De motor heeft in deze meerdaagse test bewezen helemaal geknipt te zijn voor dit soort werk. Dat betekent niet alleen dat Harley-Davidson met zijn eerste adventure motor recht in de roos mikt, maar vooral ook dat er eentje bijgekomen is in het beperkte kransje van motoren die je een garantie geven op rijplezier, een goed gevoel en zin in méér. En zijn die drie zaken niet precies wat je van een motor mag verwachten?

Hoogtepunten van de route

Gamle Strynefjellsvegen. De mooiste weg waar we ooit op reden. Punt.

Trollstigen: De trollentrappen. Voor een dergelijke parel, al bij al beperkt verkeer en niet al te veel volk

Geiranger Fjord: Alweer een klassieker maar daarom niet minder mooi. He cruiseschip dat er altijd wel ligt duidt op het toerisme op deze magisch mooie plek. Met de motor ondervind je er geen last van.

Atlantic road: Mooi maar oogt spectaculairder op foto dan het in werkelijkheid is.

Soms voelt een mens zich onmiddellijk thuis.

Geef een antwoord