TET Noord-Frankrijk - onderschat terrein met Lone Rider

Noord-Frankrijk oogt op papier redelijk onschuldig. Open akkers, wat glooiing, hier en daar een bocage waar het zicht verdwijnt achter hagen en houtkanten. Geen bergen, geen spectaculaire hoogtemeters, maar wel genoeg reliëf om niet op automatische piloot te rijden. Wij reden de Trans Euro Trail in een periode waarin akkerwegen geen stof meer geven, maar water vasthouden. Sporen lopen vol en paden veranderen in glijbanen. Lees hier hoe het Lone Rider bagagesysteem het ervan af bracht.

Deze trip reed ik met de Lone Rider ADVBags en Ranger Tank Bag, gemonteerd op onze CFMOTO 450 MT duurtestmotor, om te zien wat zo’n set-up waard is wanneer omstandigheden structureel tegenwerken. We pikten sectie 3 op net buiten Duinkerke. Akkers, betonplaten en landbouwwegen. Op de kaart eenvoudig, in werkelijkheid verraderlijk. Klei die pas laat laat voelen dat je eigenlijk al te weinig grip had.

Bocage: weinig ruimte, weinig fouten

Zodra we het bocage-landschap inrijden, sluit alles zich. Hagen links en rechts, holle wegen waar water blijft staan en tractoren diepe groeven hebben getrokken. In de winter lopen die sporen niet meer leeg. Je kiest hier geen lijn, je volgt wat er ligt. Het tempo ligt laag, de concentratie hoog. Stilvallen betekent vaak afstappen. Soms duwen, soms opnieuw positioneren. Het terrein is niet spectaculair, maar wel vermoeiend.

Bridgestone E50

Onze CFMoto 450 MT is hier als een vis in het water. Geen overdreven vermogen, wel controle. Met de Bridgestone E50’s – FIM-goedgekeurde endurobanden en zowat het extreemste profiel dat nog straatlegaal is – is de grip voorspelbaar in natte klei. De keerzijde is duidelijk: verbindingsstukken over asfalt vreten aan het rubber. Vooral de achterband was na deze trip al ruim voorbij halfweg. Dit zijn banden voor terrein, niet voor kilometers vreten op de weg.

Dag één: één rem minder

Al op de eerste dag begaf de dichting van mijn achterste remklauw het. Vanaf dat moment reed ik de volledige trip zonder achterrem. Dat werd extra voelbaar door het ABS: achteraan uit, vooraan niet. In diepe sporen en natte klei greep het systeem vooraan soms in op momenten dat je liever zelf beslist. Het gevolg was eenvoudig: rustiger rijden, meer vooruitkijken, meer vertrouwen op de motorrem en voorband. Met minder uitgesproken banden was dit een ander verhaal geweest.

Met drie is geen luxe

We waren met drie, en dat bleek nodig. Omgevallen bomen lagen meer dan eens dwars over het pad. Motoren verplaatsen, samen duwen, improviseren. Ook bij valpartijen maakte dat verschil. In slijkerige sporen een motor alleen rechtzetten kost energie die je later tekort komt of soms is het gewoonweg onmogelijk. Alleen rijden kan hier, maar in deze omstandigheden is het op het randje van onverstandig.

Onverwacht welkom

Wat misschien het meest opviel, was hoe normaal alles aanvoelde. Modderige motoren, natte kledij, en toch vooral nieuwsgierigheid. Jagers die groetten, winkeliers die vroegen waar we vandaan kwamen, B&B-uitbaters die eerder geïnteresseerd waren in de route dan in de modder op de oprit. We reden zelfs stukken die samenlopen met GR-wandelroutes. Iets wat bij ons nauwelijks denkbaar is, hier blijkbaar geen probleem. Zolang je respect toont, word je als gebruiker van het landschap aanvaard.

Picardië verrast

Na de aansluiting met sectie 1 trekken we door Picardië richting Amiens. Het landschap opent zich. Geen Alpenpanorama’s, maar wel heuvels en vergezichten die verder reiken dan verwacht. In winterlicht krijgt het geheel iets rustigs. Tot je weer in een nat spoor zit. Vermoeidheid sluipt erin. Niet fysiek, wel mentaal. Fouten zijn zelden spectaculair, maar kosten tijd. En meestal eindigen ze onderuit in de modder.

Lone Rider ADVBags – modulair en probleemloos in de praktijk

De Lone Rider ADVBags kregen hier geen zachte introductie. Dagenlang natte klei, waterpassages tot tegen het zadel en talloze valpartijen zorgden ervoor dat alles onder de smurrie zat – tot en met de stuurknoppen toe. Ondanks dat bleef de inhoud 100% droog en bleven sluitingen probleemloos werken. Wat vooral opviel, was hoe het modulaire systeem als geheel bleef functioneren. Met 70 liter was er ruim voldoende plaats voor een meerdaagse wintertrip, en aan het einde van de dag was alles snel af te laden. Na een reinigingsbeurt met de hogedrukreiniger, zagen de ADVBags er weer als nieuw uit – van de valpartijen waren geen sporen te zien. Met een verkoopprijs van €799 incl. BTW is het bagagesysteem competitief geprijsd. 

Ranger Tank Bag – gemaakt voor natte dagen

De Ranger Tank Bag (9 liter) zat tijdens deze trip permanent in de vuurlinie. Opspattende klei, regen, doorwadingen en constant gebruik met natte winterhandschoenen zorgden ervoor dat de tanktas er al snel even vuil uitzag als de rest van de motor. Toch bleef alles functioneren zoals bedoeld. De tas is 100% waterdicht, het Dual Lid systeem hield vuil en water effectief buiten. De ritsen bleven soepel lopen, ook wanneer alles onder de modder zat. Het magnetische bevestigingssysteem werkte probleemloos. Bij het tanken ondervonden we weinig problemen. Binnenin zorgden de verschillende opbergvakken dat kleine spullen op hun plaats bleven. Ondanks z’n grootte hindert deze tanktas niet bij het off road rijden. De Ranger Tank Bag is verkrijgbaar vanaf €249 incl. BTW.

Conclusie

De TET in Noord-Frankrijk is traag en vraagt geduld. Veel afstappen, veel corrigeren en weinig momenten waarop het vanzelf gaat. Dat hoort bij het terrein en bij de periode van het jaar. Aan het einde blijft vooral hangen wat onderweg geen tijd kostte. Geen natte bagage, geen losgekomen spullen, geen extra werk na een val of doorwading. Dat maakt het verschil tussen blijven rijden en blijven prutsen.