Naar de 4 Kapen van Europa met Motul en de Versys 1100 – Deel 4: Westkaap

Onze redactie is niet vies van een uitdaging. En dit jaar vertrouwen we daarvoor niet alleen op Kawasaki en Bridgestone, maar ook op Motul – de partner die ervoor zorgt dat onze Versys 1000 na duizenden kilometers nog altijd even soepel loopt. In 2023 reden we 15 landen op één dag, vorig jaar stuurden we diezelfde Versys op A41-wegbanden van Brussel naar Dakar, en nu willen we de vier kapen van het Europese vasteland aandoen – op één set banden, met één motor en met Motul als stille zekerheid in de achtergrond. Dik 13.000 km. Na de Zuidkaap is het tijd voor het sluitstuk van deze lange en onvergetelijke tocht. Vanuit het zwoele Tarifa zet ik koers naar het meest westelijke punt van het Europese continent: Cabo da Roca in Portugal.

Tekst en beeld: Manu De Soomer / Motorsportspics.com

Van circuit naar chaos

Geen snelwegen meer deze keer – de banden beginnen na meer dan 12.000 km tekenen van vermoeidheid te vertonen en ik wil ze tot het laatste profiel respectvol behandelen. Dus het wordt een rit langs secundaire wegen, met alle verrassingen van dien. De eerste echte stop daarbij is Jerez de la Frontera, waar ik uiteraard even halt houd aan het iconische Circuito Jerez Ángel Nieto. Geen racegeluid vandaag, maar zelfs leeg straalt het asfalt nog snelheid uit. Daarna volgt Sevilla, helaas op een totaal verkeerd tijdstip. De combinatie van verzengende hitte en stadstrafiek zorgt ervoor dat ik bijna een uur rijtijd verlies. Maar eerlijk is eerlijk: de stad maakt indruk. Dit is zo’n plek die op een ander moment zeker eens een citytrip waard is.

Algarve op z’n traagst

Na Sevilla steek ik de grens over en rijd ik via de N125 langs de Algarve. Op papier mooi – een weg die de oceaan volgt – maar in de praktijk eerder monotoon. Dorpje na dorpje met maximumsnelheden van 50, en amper verkeer dat vlot doorrijdt. Toch vang ik af en toe een glimp op van die machtige Atlantische Oceaan, en dat maakt veel goed. In Portimão verlaat ik de kust en trek het binnenland in. Het is opnieuw genieten geblazen: bochtig asfalt, heuvels, en… bar slecht wegdek. Vooral het stuk tussen Monchique, Odemira en Santiago do Cacém is er eentje van uitersten. Maar ook al wegen de kilometers door, de Bridgestone T33 blijft presteren. Goede grip, juiste feedback van de voorband en nog steeds het nodige comfort. Indrukwekkend na een dergelijke afstand. Het landschap is adembenemend, met vergezichten die je telkens belonen aan de top van elke helling, maar de staat van de wegen brengt frustratie in elke bocht. Alsof je motor vraagt: “Moet dit écht?” Nu, de Kawasaki Versys 1000 bracht ons vorig jaar tot in Dakar, deze 1100 kan dus zeker de Portugese hobbels en putten aan…

Het juiste moment

Rond 17u check ik in in Sintra. De klok tikt, en ik wil maar één ding: aankomen bij Cabo da Roca tegen zonsondergang. Nog snel even bijsmeren met Motul en weg zijn we. De rit naar Cabo is kort maar prachtig. Een kronkelende weg dwars door een nationaal park, druk verkeer included. Toch laat ik het me niet aan het hart komen. Tot de temperatuur plots zakt. Nog geen 15 kilometer voor de kaap kom ik in een dikke, kille mistzone terecht. Alle ventilatieritsen in mijn Spidi-jas moeten dicht – ik ril zowaar. De droom van een zonsondergang lijkt letterlijk in het wolkendek te verdwijnen… Tot ik, op amper 3 kilometer van het eindpunt, plots door de wolken breek. Voor mij opent zich een zonovergoten panorama met de oceaan die opnieuw schittert als vloeibaar goud. Wat een moment.

Schouwspel

De kaap zelf is verrassend rustig. Ik vind een plek op de parking met uitzicht op de vuurtoren en de kliffen. Slechts een handvol mensen zijn er aanwezig, en opvallend veel locals zitten gewoon in hun auto te wachten op het schouwspel dat zich aankondigt. En ja hoor, de zon gaat roemrijk onder in de Atlantische Oceaan terwijl de kliffen oplichten in warme kleuren. De cirkel is rond. De banden niet meer. En dat ligt vooral aan de wegen in Scandinavië. We reden iets meer dan de helft van de kilometers in het noordelijke deel van deze trip, maar het asfalt – als je het al zo mag noemen – vréét banden. Het ruwe oppervlak geeft extra grip in barre weersomstandigheden. Maar dat betaal je cash met een uitzonderlijke bandenslijtage. Ik maak me de bedenking dat met een meer egale ondergrond in Noorwegen en Finland, ik wellicht nog met deze band terug naar de Europese hoofstad Brussel had kunnen rijden. Los daarvan: 13.000 km zonder bandenwissel is op zich al indrukwekkend. Ook de Kawasaki kreeg onderweg geen extra onderhoud – hulde aan de kwaliteiten van het Motul-pakket, dus! De NGEN7 motorolie doorstond met glans alle temperatuurzones en dat is nogal wat zo tussen de Noord- en Zuidkaap.

Banden, baantjes en bizarre ontmoetingen

Zaterdag start met een bandenwissel in hartje Lissabon. Ik verwacht een chaotische ochtend, maar de stad blijkt verrassend rustig. Veel te vroeg dus bij de bandencentrale, waar ik gelukkig een hoop interessante mensen leer kennen. Onder hen Nuno, een man die allroad motorreizen organiseert en binnenkort met een groep naar de Noordkaap trekt. Tijdens het babbelen blijkt dat we beiden ooit dezelfde ‘handler’ gebruikten om Mauritanië binnen te raken tijdens een vorige trip naar Dakar. Hoe klein is de wereld soms? Nieuwe rubberen sloffen op de Versys, en ik trek opnieuw noordwaarts. Iemand tipt me over de fameuze N2 – de Portugese Route 66 – maar die ligt niet in de juiste richting. Iets voor een andere keer. Ik rijd langs de Taag richting Alcántara in Spanje. De wegen zijn wisselend: het ene moment strak en snel, het andere moment uitdagend en bochtig. Wat wel constant blijft: het landschap. Rauw, verlaten en prachtig.

De laatste rechte lijn

Vanaf daar gaat het via Valladolid en León naar het spectaculaire natuurgebied Picos de Europa. Bocht na bocht, uitzicht na uitzicht – dit is motorrijden in z’n puurste vorm. Bovendien biedt de set nieuwe T33’s net dat tikkeltje meer comfort en de motor stuurt nog beter. Nieuwe banden: het maakt altijd een verschil! Maar aan al het goede komt een einde. Via San Sebastian rij ik Frankrijk binnen, waar de files en de hitte genadeloos toeslaan.  Het plan is om te overnachten in Poitiers, maar wanneer ik daar om 21u aankom, voelt het alsof ik nog gas over heb. De zon zakt links van me weg, het verkeer is minimaal en de temperatuur blijft aangenaam. Dus ik blijf rijden. Door Parijs, koffie in de hand, en voor ik het goed en wel besef glijdt de nacht voorbij. Nog voor de zon opkomt passeer ik Lille, en om 8u30 rijd ik mijn garage binnen. Moe, stoffig, maar vooral diep tevreden.

Vier kapen. Meer dan 13.000 kilometer. Van sneeuwmuren tot stoffige woestijnen, van lege bergpassen tot drukke steden. De met T33’s uitgeruste Kawasaki Versys 1100 bracht me overal, en – belangrijk – ook weer veilig thuis. Wat een avontuur.